ده سته كانت خؤش بيت ياس خان بؤ ئه و بابه ته جوانه
هيوادارم خوداى كه وره باداشتت بيبداته وه و سه رفرازت بكات

زور سوباس بوبةيامةكةت خاتوو زين

dastakant xosh bet
xwa xert bnwset bo aw babata ba sodana

زورسوباس ئايةكيان

زورسوباس بؤبةيامةجوانةكةت بةريزبةريشان

24

ده‌ست خۆش یاس ئیستا زۆر جوان دیاره‌:)

24

ده‌سته‌کانت خۆش یاس خــان ، خوا بۆت بکاته‌ زه‌خیره‌ی قیامه‌ت.

ده‌ست خۆش یاس
به‌ڵام به‌و جۆره‌ نوسینه‌ زۆر زۆر تێكه‌ڵه‌
خوێندنه‌وه‌ی تۆزێك ناخۆشه‌
بژیت..

dast xosh  xowa  jazae  xeret batawa

زور سوباس بوبه‌یامه‌كه‌ت
كاك مازن

دةستةكانت خؤش بئ براى بةريز
خودا باداشتى خيرت بكا

سوباس بوبةيامةكةت

سوباس بوبةيامةكةت
بابةت بةناتةواوي هاتبوو ئيستاجاكم كرد

ده‌سته‌كانت خۆش بێت سه‌ركه‌وتووبیت

ده‌ست خۆش ده‌بایه‌ فه‌رمووده‌که‌ت ته‌واو بنوسیایه‌ بۆ ئه‌وه‌ی مانای ته‌واو بدا

عَنْ أَبِى سَعِيدٍ الْخُدْرِىِّ (رضي الله عنه) أَنَّ نَبِىَّ اللَّهِ (صلى الله عليه وسلم) قَالَ: « كَانَ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا، فَسَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ، فَدُلَّ عَلَى رَاهِبٍ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنَّهُ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْسًا فَهَلْ لَهُ مِنَ تَوْبَةٍ فَقَالَ: لاَ. فَقَتَلَهُ فَكَمَّلَ بِهِ مِائَةً، ثُمَّ سَأَلَ عَنْ أَعْلَمِ أَهْلِ الأَرْضِ، فَدُلَّ عَلَى رَجُلٍ عَالِمٍ فَقَالَ: إِنَّهُ قَتَلَ مِائَةَ نَفْسٍ فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَقَالَ: نَعَمْ وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ انْطَلِقْ إِلَى أَرْضِ كَذَا وَكَذَا فَإِنَّ بِهَا أُنَاسًا يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاعْبُدِ اللَّهَ مَعَهُمْ وَلاَ تَرْجِعْ إِلَى أَرْضِكَ فَإِنَّهَا أَرْضُ سَوْءٍ فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا نَصَفَ الطَّرِيقَ أَتَاهُ الْمَوْتُ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ فَقَالَتْ: مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ جَاءَ تَائِبًا مُقْبِلاً بِقَلْبِهِ إِلَى اللَّهِ، وَقَالَتْ: مَلاَئِكَةُ الْعَذَابِ إِنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْرًا قَطُّ، فَأَتَاهُمْ مَلَكٌ فِى صُورَةِ آدَمِىٍّ فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ فَقَالَ: قِيسُوا مَا بَيْنَ الأَرْضَيْنِ فَإِلَى أَيَّتِهِمَا كَانَ أَدْنَى فَهُوَ لَهُ، فَقَاسُوهُ فَوَجَدُوهُ أَدْنَى إِلَى الأَرْضِ الَّتِى أَرَادَ فَقَبَضَتْهُ مَلاَئِكَةُ الرَّحْمَةِ » أَخْرَجَهُ مُسْلِمٌ (7184) . 
هاوه‌ڵى خۆشه‌ویست أَبي سَعِيدٍ الْخُدْرِىِّ (رضي الله عنه)  ده‌فه‌رمووێت: پێغه‌مبه‌رى خوا(صلى الله عليه وسلم) فه‌رموویه‌تى: له‌ پێش ئێوه‌دا له‌(به‌نى ئیسرائیل) پیاوێك نه‌وه‌دو نۆ كه‌سى كوشتبوو، وه‌ پرسیارى كرد سه‌باره‌ت به‌ زاناترین كه‌سى سه‌رزه‌وى ، ده‌ستنیشانى پیاوێكى خوا په‌رستى بۆكرا، ئه‌ویش رِۆیشته‌ لاى و پێى ووت: من نه‌وه‌دو نۆ كه‌سم كوشتووه‌ ئایا بۆم هه‌یه‌ ته‌وبه‌ بكه‌م؟ خوا په‌رسته‌كه‌ش ووتى : نه‌خێر، پیاوه‌كه‌ش خواپه‌رسته‌كه‌ى كوشت و بوو به‌ سه‌د كه‌س، پاشان پرسیارى كرد سه‌باره‌ت به‌ زانا ترین كه‌سى سه‌ر زه‌وى، ده‌ستنیشانى پیاوێكى زاناى بۆ كرا، پیاوه‌كه‌ش چووه‌ لاى و پێى ووت: من سه‌د كه‌سم كوشتووه‌، ئایا بۆم هه‌یه‌ ته‌وبه‌ بكه‌م؟ زاناكه‌ ووتى: به‌ڵێ، وه‌ كێ رِێگه‌ له‌ ته‌وبه‌ى تۆ ده‌گرێت، برِۆ بۆ ئه‌و زه‌ویه‌ ده‌ستنیشانى دێیه‌كى بۆكرد، چونكه‌ ئه‌و دێ یه‌ خه‌ڵكانێكى تێدایه‌ خواى په‌روه‌ردگار ده‌په‌رستن، تۆش له‌وێ خوا بپه‌رسته‌، وه‌ نه‌گه‌رِێیته‌وه‌ بۆ خاكه‌كه‌ى خۆت، چونكه‌ شوێنێكى خراپه‌، پیاوه‌كه‌ رِۆیشت تاكو گه‌یشته‌ نیوه‌ى رِێگه‌كه‌ مردن رِێگه‌ى پێگرت، له‌و جێگه‌یه‌دا مه‌لائیكه‌ى رِه‌حمه‌ت و مه‌لائیكه‌ى سزا هه‌ریه‌كه‌یان ده‌یویست رِوحى بكێشێتء رِوحه‌كه‌ى ده‌ربهێنێت، مه‌لائیكه‌ى رِه‌حمه‌ت ووتى: ئه‌م پیاوه‌ له‌ شوێنى خۆى ده‌رچووه‌و ته‌وبه‌ كاره‌و به‌ دڵى رِووى كردۆته‌ خواى په‌روه‌ردگار، وه‌ مه‌لائیكه‌ى سزا ووتى: له‌ ژیانیدا هیچ خێرو چاكه‌یه‌كى نه‌كردووه‌، خواى په‌روه‌ردگار مه‌لائیكه‌یه‌كى له‌سه‌ر شێوه‌ى مرۆڤ بۆ رِه‌وانه‌ كردن، ئه‌وانیش كردیان به‌ دادوه‌ر له‌نێوان خۆیاندا، مه‌لائیكه‌ته‌كه‌ش كه‌ له‌سه‌ر شێوه‌ى مرۆڤدا بوو ووتى: هه‌ر دوو زه‌ویه‌كه‌ بپێون له‌ هه‌ر لایه‌كیانه‌وه‌ نزیك بوو، ئه‌وا بۆ ئه‌وه‌تانه‌، دوو مه‌لائیكه‌ته‌كه‌ش زه‌ویه‌كانیان پێوا بینییان كه‌ له‌و دێیه‌وه‌ نزیكه‌ كه‌ ویستى بۆى برِوات به‌ بستێك، بۆیه‌ مه‌لائیكه‌ى رِه‌حمه‌ت بردیان.